Қарийб 900 йилдан бери хитойликлар бир инсонга нафратини очиқ намоён қилиб келишади.

Цинь Хуэй XII асрда Сун сулоласида Бош канцлер лавозимида ишлаган. Бу даврда машҳур саркарда Юэ Фэй — елкасига “ватанга юксак садоқат билан хизмат қилиш” деган шиор татуировка қилинган қаҳрамон — босқинчи Жин сулоласига қарши кетма-кет ғалабалар қозониб, мамлакатни қайта бирлаштириш йўлида олға силжиётган эди. Аммо Цинь Хуэй уни ўз ҳокимияти учун таҳдид деб баҳолади.

Натижада Юэ Фэйга хиёнат айби қўйилади, у қамоққа олинади ва ойлар давомида қийноқларга солинади. Саркарда айбини тан олишдан бош тортгач, у қамоқхонада заҳарлаб ўлдирилади.

Юэ Фэй қандай жиноят содир этгани ҳақида сўралганда, Цинь Хуэй: “Балким, нимадир бордир”, — деб жавоб берган. Бу ноаниқ жавоб кейинчалик уйдирма айбловлар маъносида ишлатиладиган иборага айланган.

Шундан сўнг у ҳақоратли тинчлик шартномасини имзолаб, Юэ Фэй қўшинлари қон тўкиб қайтарган барча ерларни душманга топширди ва уларга хирож тўлашга ҳам рози бўлди. Ҳатто шартномада Цинь Хуэйни лавозимидан озод этиш учун ҳам душман розилиги талаб қилиниши қайд этилган эди.

У вафот этгандан кейин эса Цинь Хуэй ва унинг рафиқаси ҳайкаллари Юэ Фэй қабри олдига тиз чўккан ҳолда ўрнатилди — қўллари боғланган, бошлари эгилган. Асрлар давомида одамлар уларни ҳақорат қилади, тупуради, ҳатто ҳайкал устига сийишдан тўхтамайди. Ҳайкаллар шунчалик кўп зарар кўрганки, улар камида ўн марта қайта қуйилган. Бугун улар панжара билан ўралган, аммо одамлар ҳануз панжарани тақиллатиб, ўз муносабатини билдиради.

Хитойдаги машҳур нонушта таоми — ёутяо, яъни бир-бирига ёпиштириб қиздирилган икки дона хамир — халқ оғзаки ривоятларига кўра, ҳар тонгда қайноқ ёғда жазоланаётган Цинь Хуэй ва унинг рафиқасини ифодалайди.

Тўққиз асрлик нафрат тарихи ҳали ҳам давом этмоқда.