Скриншотдаги бир изоҳ бутун бир ижтимоий фожиани очиб беради: “20 йил бошланғич таълим стажи… ҳозир Москвада сантехникман”.

Бу фақат бир инсоннинг тақдири эмас. Бу ўзбек жамиятида ўқитувчининг мавқеи қандай қадрсизланганининг оғриқли рамзи.

Совет даврида ҳам, мустақилликнинг дастлабки йилларида ҳам ўқитувчи қишлоқнинг энг ҳурматли одамларидан бири эди. Унга “домла” деб мурожаат қилишар, йиғинларда юқорига ўтқазар, фарзанд тарбиясида унга ота-онадан кейинги шахс сифатида қараларди. Чунки жамият билимни қадрларди.

Аммо кейинчалик ўқитувчи аста-секин маъмурий топшириқлар, мажбурий тадбирлар, ҳисоботбозлик ва тирикчилик муаммолари орасида қолди. Маънавий ҳурмат ҳам, иқтисодий кафолат ҳам заифлашди. Натижада кўплаб тажрибали педагоглар касбини ташлаб, четга мавсумий ишларга кетишга мажбур бўлди.

Эркак ўқитувчилар ва оиладаги эркакларнинг узоқ муддат оила ва мактабдан узоқда юришининг таълим ва жамиятга таъсири – миграциянинг ҳали тўлиқ ўрганилмаган феноменларидан. Аммо ўзбек жамияти аллақачон бунинг оқибатлари билан юзма-эз келмоқда.

Энг оғир жиҳати – бу ҳолат жамиятни ҳайратга солмай қўйганида. Гўё “ўқитувчи Россияга кетиб ишлаяпти” деган хабар оддий воқеликка айланди.

Аслида эса бу мамлакатнинг интеллектуал капитали қандай қадрланаётганини кўрсатувчи сигнал. Чунки ўқитувчини қадрламаган жамият, охир-оқибат, билимни ҳам қадрламай қўяди. Билим қадрсизланган жойда эса маданий, маънавий инқироз кучаяди.