Бугун Глобал кечирим куни ҳисобланади.

Кечириш – инсонни енгиллатади. Аммо кечириш дегани ҳақиқатдан воз кечиш эмас.

Кечириш дегани адолат талаб қилмаслик эмас. Кечириш дегани “бўлар иш бўлди” деб, ҳар сафар айбдор ўрнига жабрланганнинг овозини ўчириш эмас.

Биз шахсий ҳаётда кечиримли бўлишни ўрганишимиз керак. Лекин жамият ҳаётида кечирим масъулият ўрнини босмаслиги керак.

Қарзни кечириш мумкин. Хатони кечириш мумкин. Бир оғиз қаттиқ гапни ҳам кечириш мумкин.

Аммо коррупцияни “кечириш”, зўравонликни “кечириш”, адолатсизликни “кечириш”, халқ пулини еганларни “кечириш” – бу кечирим эмас, навбатдаги жиноятга рухсатнома.

Шунинг учун бугун бир-биримизни кечирайлик. Лекин халқ номидан гапириб, халқ ҳақини еганларни эмас.