(Рассом Туз сатираси)

Ниҳоят келди ўша кун. Мамлакат раҳбари телевизорга чиқиб, “мустақиллик бекар бўлди.  Биз энди Россияга қўшилдик,” деди.

“Ассалом, рус халқи – буюк оғамиз” деган гимн садолари остида Олий Мажлис биноси устига қизил байроқ осилди.

Сквердаги Темур ҳайкалини онтариб ўрнига Путин ҳайкали ўрнатилди.

Ўзбекистоннинг еттидан етмиш ëшгача бўлган аҳолиси севинчдан қалтираб “ниҳоят шу кунга эришдик” дея шодлик кўз ëшларини тўкмоқда.

Қизил аскар кийимини кийиб, қизил байроқ кўтарган миллионлаган ўзбек кўчаларни тўлдирди.

Сирожиддин Саййид, Муҳаммад Али каби шоирлар Ленинни улуғлаб шеър ўқимоқда.

“Менинг оғам рус бўлур. Бу ҳисни англатолсам виждондек дуруст бўлур”

Битта ғиждувонлик шоир бўлса Сталинга бағишлаб достон ëзибди.

Озодбек бошчилигидаги хўр ансамбл эса, “Путин ота, мен ғарибни битта ўп” дея аккапелла бўлиб куйлаб ëтибди.

Байрам шукуҳи. Битта кампир йиғлаб интервю бермоқда, “Биз бу кунни 30 йил кутдик. Қачон ўрисни бағрига қайтарканман деб кун санадим. Мана, энди ўлсам, армоним йўқ”.

Ҳамма катюша айтиб рақсга тушмоқда.

Ўзбекистон аҳолиси кейинги 30 йил ичида илк бор чин дилдан, ўзи истагига кўра, ич ичидан севиниб, кўзлари чақнаб байрам қилаëтганди.

Бахт нима эй азизларим! Бахт бу бойлик эмас, бахт бу уй жой ёки машинаю темир терсак, олтину  матоҳ эмас… Бахт нима? Бахт нима?

Бахт – бу инсонлар қалбидаги асрий орзунинг ижобат бўлиши.  Ўзбек учун бахт – ўрисга қўшилиш, ўриснинг байрамини тўйлаш, ўриснинг қўшиғини куйлаб, қизил байроқ кўтариш.

Эх менинг шикаста элим. Бу шодон кунингни кўриш мен ғариб ўғлиинга насиб қилармикан?!